میراث آریا: پرونده مهارتهای سنتی ساختن و نواختن دوتار در اجلاس کمیته میراث بشری ناملموس یونسکو در کلمبیا در فهرست میراث جهانی قرار گرفت. در این اجلاس پرونده مهارتهای سنتی ساختن و نواختن دوتار که از سوی ایران ارائه شده بود، با نظر موافق اعضای کمیته، در فهرست یونسکو ثبت جهانی شد.
دوتار ایرانی یکی از مهمترین و کهن ترین ابزارهای موسیقی ایرانی است که طی قرن ها در گستره پهناوری از ایران نواخته می شده و هم اکنون نیز از جمله سازهای موسیقایی معاصر ایران است.
ثبت جهانی دو تار با هدف دوستی، صلح و احترام بیشتر به تنوع فرهنگی و خلاقیت های بشری و حاملان سنت نواختن و ساختن دوتار ایرانی در میان اقوام مختلف صورت گرفته است.
مهارتهای سنتی ساختن و نواختن دوتار در زمره قدیمیترین، رایجترین و محبوبترین ابزار موسیقی کشور است که بهشکل گسترده رواج دارد.
دوتار یکی از مهمترین سازهای زهی- زخمهای فولکلوریک جوامع محلی روستایی و شهری ایران است و بهشکل یک کاسه از جنس چوب توت و دستهای بلند از جنس چوب زردآلو یا گردو ساخته میشود.
ایران پیش از این، پرونده ردیف موسیقیهای ایرانی، موسیقی بخشیهای خراسان و هنر ساختن و نواختن کمانچه را در حوزه موسیقی، در فهرست میراث ناملموس جهانی ثبت کرده بود.
آشنایی با ساز دو تار
دوتار یکی از سازهای زهی زخمهای (مضرابی) است و دارای ۲ سیم میباشد. در هنگام نواختن این ساز، معمولاً با ناخن به جای مضراب زخمه میزنند.
دوتار دارای شکمی گلابی شکل و دستهای نسبتاً دراز است و ۱۷ تا ۲۰ دستان بر دسته آن بسته میشود. برخی از دوتارهای محلی در نواحی مختلف جنوب ایران فاقد دستان است. سطح روی شکم دوتار از جنس چوب است. تعداد سیمهای این ساز ۲ تا است و به همین علت به آن دوتار میگوند و تارهای آن به فاصلههای مختلف کوک میشوند.
طول دسته حدود ۶۰ و مجموعاً تمام ساز حدود یک متر است. از دوتار اغلب در موسیقی نواحی و محلی به خصوص در جنوب ایران و در اجراهای رستاک در شمال خراسان استفاده میشود.
امروزه حوزههای نواختن دوتار عبارتند از شمال خراسان در شهرهای بجنورد، اسفراین، شیروان، درگز و قوچان،و جنوب و شرق خراسان در شهرهای بیرجند، قائنات، تربت جام،کاشمر، باخرز، خواف و سرخس و نواحی ترکمننشین شمال شرق از جمله استان گلستان و بخش علی آباد کتول، همچنین برخی مناطق استان مازندران.
این ساز در نواحی مختلف، با اندکی تغییر در شکل و نحوه نوازندگی دیده میشود. انواع دوتار در محدوده مرزهای جغرافیایی ایران به «دوتار خراسان» با دو گونه شمال و جنوب، «دوتار ترکمن» و «دوتار مازندران» تقسیم می شود.
این ساز را می توان در آسیای مرکـزی، خاورمیانه، و شمال شرقی چـین پـیـدا کرد. جـد این ساز به احتمال زیاد، تـنـبـور خراسانی، است که شکـل آن در کـتاب الموسیقی الخبر، فارابی در قـرن دهـم شرح داده شده است.
دوتار، سازی که قصه ها را روایت می کند
این ساز در نواحی مختلف، با اندکی تغییر در شکل و نحوه نوازندگی دیده میشود. انواع دوتار در محدوده مرزهای جغرافیایی ایران به «دوتار خراسان» با دو گونه شمال و جنوب، «دوتار ترکمن» و «دوتار مازندران» تقسیم می شود.
این ساز را می توان در آسیای مرکـزی، خاورمیانه، و شمال شرقی چـین پـیـدا کرد. جـد این ساز به احتمال زیاد، تـنـبـور خراسانی، است که شکـل آن در کـتاب الموسیقی الخبر، فارابی در قـرن دهـم شرح داده شده است.
حاج قربان سلیمانی، استاد نظرمحمد سلیمانی، عباسقلی رنجبر، نظرلی محجوبی، محمدحسین یگانه و الیاقلی یگانه مجید تکه، علیرضا سلیمانی و عثمان محمدپرست از چهرههای برجسته دوتارند.
مهارتهای سنتی ساخت و نواخت دوتار ایرانی در حالی به عنوان یکی از میراثهای ناملموس کشور در یونسکو ثبت شده که ایرانیان که سابقهای دیرینه در این هنر دارند، برای گسترش و زندهنگهداشتن آن میکوشند.
ساز دوتار یکی از قدیمی ترین ساز های ایرانی است که شهرتی جهانی دارد و در استان خراسان شمالی رواج بیشتری دارد. نوازندگان این ساز در مناسبت های مهم اجتماعی و فرهنگی مانند عروسی ها، مهمانی ها، جشن ها و مراسم آیینی دوتار می نوازند.
رایج ترین موسیقی در ایران
مهارتهای سنتی ساختن و نواختن دوتار در تمام مناطق استانهای خراسان جنوبی، خراسان رضوی، خراسان شمالی، گلستان و مازندران به صورت گسترده رواج دارد، دوتار جزو قدیمیترین، رایجترین و محبوبترین ابزار موسیقی این مناطق است. البته در جاهای دیگر ایران نیز میتوان آن را پیدا کرد که افرادی به نوازندگی آن مشغول باشند.
دوتار در مراسم مختلف و رویدادهای گوناگون کاربرد دارد و دوتارنوازان علاوه بر نواختن تار، روایتگری نیز دارند و بسیاری از اشعار محلی، نغمهها و روایتهای حماسی، قومی و عاشقانه، مذهبی و لالاییها را که بخشی از هویت فرهنگیاجتماعی جوامع، گروهها و حاملان ومجریان را تشکیل میدهد، روایت میکنند.
در حقیقت دوتار یکی ازمهمترین سازهای زهی-زخمهای فولکلوریک جوامع محلی روستایی و شهری استانهای یاد شده است و قدمت و رواج آن بیش از سایر سازهای فولکلوریک ایران است. دوتار شمال یک کاسه از جنس چوب خشک و مرده توت و دستهای بلند از جنس خشک و مرده زردآلو یا گردو است. اکثر کارگاههای ساخت دوتار خصوصی هستند که در شهرها و روستاها دایرند
دوتار از طریق شیوه استاد شاگردی منتقل میشود و در مناطق روستایی اکثر شاگردان، فرزندان استادان هستند، کودکان معمولان آموزش را از پنج سالگی آغاز میکنند.
انتهای پیام/

نظر شما